خــدایـــا ؛ هــیــچ جـایـی را بــا فـضـای کـوچــک سـجـاده ام عــوض نـمـیـکـنـم ،
همه جـا رنـگ ریا و دورویـی اسـت و ایـن جـا صـدق و صـفـا و پـاکـی،
همه جا حضورت را حس میکنم و این جا تلالو وجود مهربانت را
هـمـه جـا مـخـلـوقـاتـت هستند و ایـنـجا خودت تـنـها
این فـضـای کـوچـک را پـناه گـاه خـود یافــتـم
نتها اینجاست که می تواند مرا از طوفان به راه افتاده در وجودم مصون سازد
محمدرضا صغیرا دوشنبه 25 خرداد 88