بسم رب الحسین

ایام اربعین امام حسین ع و عزای حضرت زینب کبری ست .
خودم رو عرض میکنم ، نتونستیم هم نوا با عمه ی سادات باشیم و از این بابت سخت شرمسار خاندان اهل بیت عصمت.
دل آدم میگیره وقتی در این دوری از دیار و کاشانه قرار میگیری و همه ی دلخوشیت اینه که مطالبی پیرامون یگانه محبوب دلها، حضرت اباعبدالله الحسین بخونی ، با مطالب جفنگ و فرومایه و پستی روبرو میشی که نشان از تمام بدبختی درونی و بیرونی نویسنده اش داره !
کسی یا کسانی که از عقل دم میزنند و خودشون رو عقل! میدانند و آن هم در برابر چه کسی و برای چه کسی؟...کل العقل و عقل الکل حضرت اباعبدالله الحسین!

بد بخت کسی ست که دستش به گوشت نمیرسه ، میگه پیف پیف بو میده!
بد بخت کسی ست که هیچ جایگاه و مکانی برای توسل و چنگ زدن به ریسمان الهی(امام حسین ع) برای خودش باقی نگذاشته.
بد بخت کسی ست که از شدت تنگدستی معرفت ، به عقل سراسر کودن خودش رجوع میکنه تا خلاء عمیق روحیش رو پنهان کنه.
اونی که حتی زحمت درک عظمت عاشورا و امام حسین رو به خودش نمییده ، مثل درمانده ها در آسایشگاههای فکری و روحی خودش غوطه وره و فکر میکنه که مقام عصمت امام حسین و کربلای او آنقدر باید پائین بیاد تا قابل هضم و درک بشه.
اینجاست که شروع میکنند به بد گفتن از عزاداریها ، به زیر سوال بردن مجالس امام حسین ، به سخره گرفتن قمه زنی ، به مسخره کردن شخصیت عزادارها و ...
واقعا بدبخت عالمند و بهترین لغتی که میشه باهاش وصفشون کرد همین کلمه ست.
               میان عاشق و معشوق رمزی ست          چه داند آنکه اشتر می چراند

پ.ن:
رفتم وبلاگ شخصی حمید آقا علیمی.چقدر زیبا نوشته بود که تمام خستگی این افکار را از ذهنم خارج کرد:

امشب خدا را به خاطر بی سوادیم شکر کردم.
 خداوندا ...
آنچه که تو میخواهی برزبانم جاری کن و عنایتی کن و از من بستان عقل مرا.
که هرچه میکشم از عقل خویش میکشم.
آنجا که تو هستی عقل چه کاره است ...
خود را تمام عمر به دیوانگی زدم
تنها به این امید که دیوانه ام کنی
دخیلک یا علی

نوشته شده در جمعه 23/10/90ساعت 4:39 عصر توسط م.صغیرا نظرات ( ) | |